Łączenie elementów wkrętami ma w przeciwieństwie do klejenia czy zbijania gwoździami tę zaletę,
że skręcone elementy można ponownie oddzielić od siebie nie uszkadzając ich. 

Tak jak w przypadku wiercenia do danego materiału potrzebne jest odpowiednie wiertło, tak i w przypadku wkręcania potrzebne są odpowiednie wkręty: do drewna lub płyt wiórowych należy wybrać inne wkręty niż np. do cienkiej blachy jednak oba można wkręcić bez gwintu, bezpośrednio w element. Wkręty maszynowe stosowane są z odpowiednimi nakrętkami lub wkręcane w gwint.

Jeżeli chcesz zamocować jakiś element do sufitu lub ściany, oprócz wkrętu będzie Ci także potrzebny kołek rozporowy, który zagwarantuje pewne osadzenie wkrętu. Po wywierceniu kołek należy włożyć w otwór. Jeśli zaś chodzi o rozmiar wiertła i kołka, to obowiązuje tu reguła, że średnica kołka odpowiada średnicy wiertła. Wyjątek od tej reguły stanowią bardzo miękkie materiały budowlane. W ich przypadku obowiązuje reguła: 
średnica kołka  - 1 mm = średnica wiertła. 
Kołek trzyma się wtedy znacznie lepiej.

Klasykiem wśród kołków jest plastikowy kołek uniwersalny zwany także standardowym, plastikowym
kołkiem rozporowym. W murze z pełnej cegły kołki ulegają rozparciu, w murze z cegły pustakowej lub za płytowymi materiałami budowlanymi, takimi jak płyta gipsowo-kartonowa czy płyta z tworzywa drzewnego, blokują one śrubę podczas wkręcania. 

Do mocowania w materiałach z pustką szczelinową przeznaczone są także inne kołki, np. plastikowe kołki z uchylną listwą lub kołki z rozprężnymi skrzydełkami oraz specjalne kotwy metalowe. Mają one większą powierzchnię podłoża i ciężar rozkłada się znacznie lepiej niż w przypadku punktowego mocowania plastikowego kołka uniwersalnego. Tak więc planując zamocowanie cięższych przedmiotów na ścianach lub sufitach, należy raczej skorzystać z kołków specjalistycznych.

Pasować muszą do siebie również wkręt i kołek. Z informacji na opakowaniu kołków dowiesz się, jakiej średnicy i jakiej długości wkręty pasują do danego typu kołków.